راحت ترین سریعترین آسان ترین کم هزینه ترین و... راه رسیدن به هدف را از کجا بیابیم؟

امسال مثل پارسال نمایشگاه کتاب داخل مصلی داره برگزار میشه البته با نظم خیلی بهتر ازپارسال

ولی هیچوقت مثل نمایشگاه بین المللی نمیشه واقعا یه حال وهوای دیگه ای داشت اون حوض بزرگ وسط نمایشگاه وزیبایی خاص مسجد حضرت ابراهیم وسایه های درختاش حتی  صف ایستادنش واسه هر کاری و...

کتاب ها باز هم گران تر شده بودند  جالب بود کتابایی که برای نمایشگاه تجدید چاپ شده بود حدود۲۰ درصد از چاپ قبل کتاب که میشد تو خیابون انقلاب پیدا کرد گرانتر بود (وفقط ۱۰ درصد تخفیف می دادند)کتاب های ریالی خارجی را که بدون کارت های خرید دانشگاه نمی شد بهش نزدیک شد(آدم قیمت اونا را میدید علاقه مند میشد کتابهای فارسی بیشتری بخره)

و فروش ارزی کتابهای عربی را هم که امسال برداشتند.ولی با همه این شرایط رفتن تو اون محیط وکتابو را ورق زدن لذت خاص خودش را دارد.

چگونه می توانیم حساسیت کنکور را کم کنیم؟

اگر بخواهیم به این سوال پاسخ به دهیم در ابتدا باید ببینیم چرا کنکور برای ما حساس شده ااست؟به نظر من

 امید به آینده ای بهتر -یافتن موقعیت شغلی بهتر-کسب موقعیت اجتماعی-یدک کشیدن نام دانشجو -وعدم شناخت از دیگر توانایی های فرد والبته این واقعیت که خانواده ها فرزندانشان را به عنوان ویترینی برای رسیدن به آمال وآرزوهایشان می دانند و........

انگیزه هایی هستند که باعث می شود کنکور سرنوشت محتوم هر دانش آموزی باشد

به نظر من اگر شرایطی فراهم شود که دانش آموزان بتوانند دیگر توانایی های خو درابشناسند وبتوانند از آنها استفاده کنند و در این راه  موفقیتهایی را نیز کسب کنند می توانند به همه موارد بالا (البته غیر از پیشوند دانشجو بودن که آن هم بدون توجه به نوع دانشگاه به راحتی قابل دست یافتن است )دست یابند.حالا باید فکر کنیم این موقعیت برای شناخت توانایی ها را چگونه باید ایجاد کنیم؟

ساناز مرد

ساناز بر اثر سقوط از ارتفاع مرد.

ساناز خودکشی کرد.    

 ساناز  دانش آموزتیز هوش اصفهانی به خاطر عدم موفقیت در کنکور آزمایشی یک موسسه خصوصی خود را بالای یک آپارتمان بلند به پایین پرتاب کرد.

این جملات حکایت از پایان یک زندگی دارد پایانی که هیچ کس منتظرش نبود.پایانی که دلیلش بر همه مشخص است. و ان چیزی نیست جز کنکور وعدم آمادگی روحی وروانی در برابر شکست.یه بار دیگه آخرین دست نوشته های ساناز را با خود مرور می کنم.

«من ساناز دانش آموز سال 1386 مدرسه فرزانگان امين اصفهان در دانشگاه شريف تهران قبول مي شوم، شريف نشد، دانشگاه تهران، دانشگاه تهران نشد، صنعتي اصفهان که مي شود. مي گوييد نه، نگاه کنيد.»

«خدايا من تو را خيلي دوست دارم و احساس مي کنم تو هم مرا بيشتر از بقيه انسان هاي عادي مثل خودم دوست داري، مي خواهم دوباره به تو نزديک شوم و مثل قبل از 25/2/86 تمام نمازهايم را در اولين زمان مي خوانم. خدايا مرا به آرزوهاي بزرگم برسان.»

واقعا چرا ای قدر کنکور را حساس کرده ایم ؟چرا برای ما دروازه موفقیت داشگاه شده است؟چرا دانش آموزان در برابر یک بحران کوچک فرو می پاشند؟

بعدا بیشتر صحبت می کنم