سلام این شعر که خوندم حسابی خاطرات بچگی برام زنده شد واقعاْ چه روزگاری بود فکر وذهنمون رها از همه چیز بود وبه فکر شادی وبازی بودیم

نه دلخور کار بودیم نه به فکر سیاست ونه به فکر گرانی وخانه واقتصادونه ...

صبح و عصر می رفتیم مکتب- استادمون(ملامون)شیخ فرهادی بود بعدشم کمبشکار  وبازی فوتبال

فکر کنم زندگی راحت تر بود نه  اینترنت بود نه  ماهواره تنها دلخوشیمون برنامه کودک روزهای جمعه بود  وبقیه اش هم پایین بخونید هر چند شاعرش از ما بزرگتره ولی خیلی قشنگ گفته

زمان كودكي

يادا بادا آن زمان كودكي

در سر و قلب و زبان بوديم يكي

سينه ها با كينه ها بيگانه بود

قلب ها چون گوهري دردانه بود

جملگي اهل صفا اهل وفا

نا شنا با حقد نيرنگ و جفا

آسمان بهر همه يك رنگ بود

قلب ها با تيرگي در جنگ بود

من و او و تو همه ما مي شديم

در پي هم جمله يك جا مي شديم

مي سروديم نغمه هاي زندگي

اي خدا بر ما بده بارندگي

گريه مي كرد آسمان بر حال ما

اشك شوقي از سر جود و سخا

ياد شعر خانه ي هاجر به خير

ياد گرم بوسه ي مادر به خير

ياد باران ياد هاجر با عروس

يا ژَر ژَر يا آن دم خروس

ياد بادا آن حباب روي آب

ياد شُر شُر ياد آن آواي ناب

ياد بادا آب برم دم پرو1

هم لجي و هم ختوك و هم كرو2

ياد بادا نوك زدن هاي لجي

ياد قلاب ياد تور و ياد لي3

ياد چيرتك ياد دست و ياد آب4

ياد آتش ياد ماهي و كباب

ياد تولك هاي رنگي با خمل5

ياد شيرين كاري هاي آن عمل

ياد پاهاي پتي پر ز زخم

ياد دعواي پدر آن اخم و تخم

ياد بازي هاي رو و ياد زو6

اي خدا شيريني آن بازي كو

ياد لاوور داوا سمر به خير

ياد محمود يا آن قنبر به خير

ياد آواز كبوتر ها به خير

ياد بازي هاي كفتر ها به خير

ياد سنگ و ياد آن تير و كمان

خوردن و افتادن قمري همان

ياد سفره ياد مهوه با پياز

خورده مي شد آن پياز با حرص و آز

ياد بادا نان خاكو با گشيرگ7

ياد كله پاچه هاي توي ديگ

ياد نان بر روي هيزم با پرغ8

نان تازه با نمور و با ممغ

ياد ثمثيل ياد دوغ و ياد نان

ياد بادا خاطرات آن زمان