بالاخره امتحانات تمام شدوبه بهانه تمام شدن آن با دوستان تصمیم گرفتیم که بریم استادیوم وبازی ایران - کویت را نگاه کنیم و کمی داد وفریاد کنیم.ورزشگاه خلوت تر از دفعات قبل  بود وجای خوبی گیرمان آمد ولی بازی جز گل نکونام چیز دیگه ای نداشت ولی تو استادیوم حواشی بازی -داد وفریاد زدناش-موج رفتنش و .... همیشه بیشتر از خود بازی به آدم حال میده ولی نکته ای که برام جالب بود نحوه تشویق کردن مردم بود که خیلی کم تشویق می کردند انگار اصلا حالی برای این کار نداشتند ولی وقتی لیدرهای فدراسیون با لباس های مشابه در جلوی تماشاگران قرار می گرفتند  وبا یک ریتم خاص وقشنگ و ایده های مختلف مردم را به تشویق کردن ترغیب می کردند  مردم نیز با آنها همگام می شدند و یک دست تیم را تشویق می کردند واین صحنه من را به یاد مطلبی که قبلا خوانه بودم انداخت که طبق تحقیقاتی که در دانشگاه لیدز انگلستان انجام شده بود به این نتیجه رسیده بودند که انسانها تمایل دارند که از  فرد ویا افرادی تبعیت کنند.در واقع من فکر می کنم که ما برای هرکاری که در حوزه های مختلفی که با انسانها سر وکار داریم  چه به عنوان مخاطب وچه به عنوان همکار باید سعی کنیم با انتخاب افراد مناسب برای رهبری از توانایی وانرژی تمام انسانهای دور وبرمان استفاده کنیم  چه این کارها بخواهد در سطح کلان انجام شود ویادر سطح رویدر خودمان